به کجا می برندمان

این ریل های عجول

نه چمدانی در دست

و نه به بدرقه مان

آبی و آیینه ای

من به بعد از پیچ کوچه می اندیشم

از پشت این پنجره باز

از پشت این پنجره تار

و گوش می سپارم به اوازی

که هر قطره باران در آن سهمی ست

و چشم می دوزم به بادی

که یکریزی آواز پر از راز باران را

می گیرد از من

                 *    *     *

من به بعد از پیچ کوچه می اندیشم

پشت میله های سینه ام بی قراری ست

و من بی تاب

من به بعد از کوچه می اندیشم

و به جشنی که گنجشککان

بعد از باران

لای برگ های خیس کاج همسایه

خواهند داشت