یاد دارم شبی پر ستاره را

                                 که قاصدک دلم را سوار بر نسیم رها کردم

و چه زود ستاندم آه خویش را

در این سرای غربت و روزگار آرزوها

گم کرده ایم شب را و ستارگانش را

قاصدکها را فراموش کرده ایم

نسیم دیریست صورتمان را نمی نوازد

و خسته از هوای شرجی

                               مانده در راهیم

چشمانم را می بندم

                           و چشم دلم را می گشایم رو به آسمان

که غروب آرزوها را باید در طلوع خورشید جستجو کرد

نمی دانم چرا؟اماترا هر جا که میبینم

کسی انگار می خواهد زمن تا با تو بنشینم

تن یخ کرده آتش را که می بیند چه می خواهد؟

همانی را که می خواهم ترا وقتی که میبینم

تو تنها می توانی آخرین درمان باشی

و بی شک دیگران بیهوده میجویند تسکینم

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم که میترسی

به جانت چشم زخم آید چو می گویند تحسینم

زبانم لال!اگر روزی نباشی من چه خواهم کرد؟

چه خواهد رفت آیا بر من و دنیای رنگینم؟

نباشی تو اگر ناباوران عشق میبینند

که این من-این من ارام-در مردن به جز اینم.

                                                "محمد علی بهمنی"