با خود میگویم : "" شگفت! ""

و بهاران را ;

در هرآن چیز که تنهاست رو در خزان میبینم.

به روی شاخه گل غنچه ای نمی خندد

و ان درخت خزان دیده تور سبزش را به سر نمیبندد

اگر تو باز نگردی

امید امدنت را به گور خواهم برد 

و کس نمیداند که در فراق تو دیگر 

چگونه خواهم زیست

چگونه خواهم مرد.                                             

صدا

صدا برهنه میکند

شباهت مرا به ابر

شباهت مرا به شب

شباهت مرا به سنگریزه ها.

پر از خطوط نازک است اشیانه من

پر از صداست

پر از صدای ریختن

گریختن

پر از صدای پاست

و تو

که روی  پنجه راه میروی تمام شب

و لابه لای اشکهای من چروک میخوری.

دیگر سکوت هم نفسم نیست

مگر پرندگان نا همساز 

مرا به همهمه از روی خاک برچینند.

صورتم را به تمامی بر خاک میگذارم                و میگریم

با دهانی آکنده از کلمات و دستانی بی قدر.

مثل جادویی بی اثر شده

از پشت کمان کشیده روزها               به خاطره تو نگاه میکنم

                          چقدر دوستت دارم.

سکوت قاصدک ; در حوالی گریه های شبانه ام

آشفته است.

* * *

تنها که شدی ; سری به خلوت خود بزن شاید

دستهای بریده مرا به غربت شانه هایت تبعید کرده اند!

* * *

شب سوگند شبانه خویش را از یاد برده است

- آرامش پاره پاره در خلوت جیرجیرکها

-گلوی مهتاب;

بریده از لجبازی ابرهای تیره

سکوت سیاه آسمان و

قرابت هم آغوشی با مرگ.

شب پره های موهوم ; دست به دامان سوسوی چراغی در باد;

اشک مهتاب رابه انتظار نشسته اند

* * *

نفرین به تنهایی هفت رنگ!

بازهم تن تب دار من و

رقص اضطراب بر چهار چوب لحظه ها.

* * *

آسمان دستهای زمین را به بازی گرفته است

و عشق را به گورستان نامیده است

اما نه!....ن.ه .

هنوز هم خدا با آیینه ایستاده ست.

* * *

ای کاش

عبور لحظه های من ;

در امتداد آیینه بود

تا تمام با تو بودن را

دوباره تکرار میکردم!

* * *

آری !

این دستان من است که گره کور خورده

و چشمان من که پیله بسته به در

وعربده دلکم که بازیهای اسمان را تسلیت میگوید