اگر چه سفر خیال با تو

حریف هضم این فاصله ها دیگر نیست

دل بی قرار من

                بسته به این فاصله ها باقی ست

در حضور بوقهای ممتد اشغال

نت بیقرار من

              باز هم میان شیار های خاموشیست

در سکوت سپید شب

مجال سایه بازی برای افتاب نیست

که شب بو بی قرار عطر های مهتابی ست

در این خطوط عطر اگین ز یاد تو

انتشار نت صاف صدایت

به وسعت واژه تنهایی ست.

مانند برزگری که دانه هایش راپراکنده کرده در انتظار نشست.

اما جانش سرشار از نا شکیبایی گشت

و تمنای کسی را داشت که دوستش می داشت

زیرا هنوز چیزهای زیادی برای بخشیدن داشت.

این دشوارترین کار است:

بستن دستانی باز به دلیل عشق

و حفظ حس شرم یک بخشنده

در سر انگشتان من

تنها خدا بود

که بر روی سیم ساز

می رقصید

تا صدای هق هق تارم

تلنگری باشد

بر قامت جوانه ای که دیر رسیده بود