اگر چه باتلاق زمان

مرا به خود میکشد

و پس مانده آرزوی دیشب

رویای پا به ماهم را

به سخره میگیرد

اما

نمی دانم

کی صوت شکسته

 از نای نتراشیده

قد میکشد

که لش مانده ام را

مرهمی شود

و کدام پرواز شبانه عاشق

در ازدحام من های آینه میشکند.

از برای آن نیست که در حسرت تو بگذرد

تو باد و شکوفه و میوه ای .

ای همه فصول من!

بر من چنان سالی بگذر

تا جاودانگی را اغاز کنم.