نظاره گرم                                                                    تا بیایی

اسمانهای ارغوانی را شمرده ام                                    تا بیایی

عطر اقاقی را در کوله بارم نهفته ام                               تا بیایی

نفس پر نبض اسمان را در اغوش کشیده ام                    تا بیایی

سنگ از سنگ سنگفرش خیابان را شمرده ام                 تا بیایی

به نگین سیاه انگشترم بازی نور اموخته ام                     تا بیایی

جاده های تلخ را با بوسه به انتظار نشسته ام                تا بیایی

یا مهدی

نگاهت قافیه سبز اواز های سیاه ست

همردیف عشقباری های ساحل و دریا ست

نگاهت تنها میکده بهر خدا

فصل عشقبازی خدا با شمعدانی هاست

نگاهت قاب چشمهای همیشه در انتظار

خون جاری در رگ پنجره هاست

نگاهت همچون پرواز قاصدک شیرین

پر التهاب از رنگین ترین نت هاست

تو را میبینم که سراپا خشمی !

دستت را تا آرنج در چشمانم فرو می بری

تا به چیزی در اعماقم متصل شوی.

ایستادگی میکنم

                    تا با او نیامیزی و گاه مینالم.

روی سینه ام می نشینی.

                    حجم تو و سنگینی خشمت

نفسم را در گلو گره می دهد.

 با تمام قوا گلویم را می فشاری.

 عضلات صورتم کرخ می شوند.

چشمم در آستانه گریز از صورت قرار می گیرد.

بی اختیار دهانم را باز میکنم

و تو به درونم راه میابی.

نفس به سینه ام بر میگردد.

 تو را دیگر نمی بینم.

زمان به حرکت در می اید

و تو در من غلطیده.

کشاکش کرمها را لا به لای

استخوانهای پوکیده ام حس میکنم.

سوسکها

به زیر پوستم روانند

 گاه له شدنشان به زیر دندان

سکوتم را در هم میشکند.

می خواهم خود را

از این احساس چندش آور رها کنم

اما

    خسته ام

                  پوکیده ام

و به زودی از هم خواهم پاشید.

تو نیز مانند من از این جاده عبور خواهی کرد

راه پر از ذرات منهدم شده است.

تو نیز مانند من از این جاده عبور خواهی کرد.

 راه پر از ذرات منهدم شده است.

مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

         سخت

                        نا منتظر.

از بهار

            حظ تماشایی نچشیدیم

که قفس

             باغ را پژمرده می کند.

از آفتاب و نفس

چنان بریده خواهم شد

                         که لب از بوسه ناسیراب.

برهنه

بگو برهنه به خاکم کنند

                           سراپا برهنه

بدان گونه که عشق را نماز میبریم-

که بی شائبه حجابی

با خاک 

           عاشقانه

                  در آمیختن می خواهم.

زمان به سختی میگذرد

هر لحظه که میرود طعمی تلخ در وجودم رها  میشود

ثا نیه ها در گلویم گره میخورند

و پیچک های بی اعتمادی ست که به دیوار عریان دل حصار می شوند