گلایه از اشک های من نکن که چرا زود میریزند

                                 غربت تازیانه اش محکم است و

                                             جثه من ضعیف

                   ...............................................................

             غربت مرا به کدام پس کوچه از کوچه های این شهر برده

             پنجره هایش همه مرده اند.

             گویی از مرگ این مردگان زمان فرسنگ ها فاصله دارد

             و من تنها عابر باقی مانده

             و یا شاید

             تنها ماه دار پس کوچه های این شهر متعفن.

             .....به خود بر میگردم.

             صورتم دوباره خیس است!

             به شهر مردگان که باران نمی بارد!

             این قانون شکنی ها را می شناسم.

             این دیدهء بی مکتب من است که سنت نمی داند.

من پشت اینه ها خواهم نشست

و آواز چلچله ها را از یاد خواهم برد

و بین قاب دستهایت رسم بنده شدن را خواهم اموخت

                                               انگاه که بر من خواهی دمید.

       *    *    *

اغاز ماجراهای سخت است

اغاز از یاد تو پر و خالی شدن

اغاز به ساز تو همرقص مهتاب شدن

                 بین رویای دستهایت از سیاهی و سختی ها خواب شدن

اغاز تاراج بوسه هایت میان نفسهای گل اقاقی

                و بوییدن گل های رازقی

اغاز همصدا با اهورا شدن

پشت هر بادام تلخ شیرین شدن

....

این هم اغوشی هاست که مرا نگین انگشتر تو خواهد کرد.