اونوئه!

تو كه مرا به لبخند مقدس غسل دادي                                                                   

اينك

همچون لشكريان ارغواني پوش

بر فراز هليكن وجودم بايست

و برياره غلطيده در من را

بر برگ هاي مينروا بياويز

كوپيدن را بر فراز آلمپ بنشان

و برگ برگ سرنوشت شومم

كه اقتباس از شاخه هاي خالي ست را

به رنگي كمرنگ تر از گل سرخ آغشته كن

و در السا بيانداز

و آن گاه كه صاحبان h0mo die از تو نشانه ام را پرسيدند

به اورراي زيبا روي اشاره كن.

 *     *     *

اونوئه: الهه فکر نیک

ارغوانی پوش:ارغوانی رنگ عشق و ترحم است که پیروانش دمی بی ان نمی مانند و در درد میسوزند

هلیکن:اقامتگاه فرشتگان

برگ مینروا: برگ زیتون . دارنده ترکه های این میوه دارای نوید وروود به بهشت است

کوپیدن: خدای عشق

بریاره: از پیروان شیطان که حکومت خدا را از کوه المپ گرفت

شاخه خالی: درخت خیر و شر.

کمرنگتر از گل سرخ: رنگ خون شخص عاشق به خدا

السا :رودی که خاصیت ان را دارد که به محض انداختن موجودی در ان انرا خشک میکند

اورورای: الهه زیبایی که نور طلوع و غروب خورشید همرنگ گونه های اوست

homo die: عارفان وعاشقان خدا که در فرهنگ ما همان مهتاب رویان شبانه هستند

                                                             چون متنی بر آب

                                          مثل غزل به خواب

                                                              خواهم رفت. 

                     خدا زایشگاه شعر های من است

           انگاه که نگاه میکند شعر های من متولد میشوند