چگونه فریب و دروغ

              در بند بند این جمجمه های کرم خورده

به هم در پیچیده است . . .

آنجا که نان شان

             شباهنگام طعم خون می گیرد . . .

و مجیز گویان

      نام خدا بر زبان دارند

           اما هر روز . .  سجده بر ظلم می کنند . . .

چماق حماقت بر سر می گردانند

                و نام خدای را می برند ! ! !

استخوان نحیف گرسنگان می شکنند

     و دریغا . .

             که مستانه فریاد پیروزی سر می دهند ! ؟  

و آزادی را به گمان خویش

    با حلقه ی محاصره ای تنگ

                 به خفقان می کشند ؟ !

نیستی تا ببینی

        سکوت آمران و حاکمان را

             که بر پایه های سست تکیه زده اند . . .

و روی خویش را به انکار اینهمه جنایت

                                         بگردانند ؟ ؟ ؟ ! ! !

 یادتان باشد

          که سکوت ما

            به عربده ی خود فروشی ی شمایان

                                              نمی شکند . . .

اما طوفان اینهمه راستی

                    و بی گمان . . آنهمه خون . .

حقیرانه بر خاکتان خواهد افکند . . .

شمشیر و کابل و

       شلنگ و چماق و خنجر و . . . گلوله

               به یکی فریاد حنجره ی زخمی ی ما . . .

بر بی اعتقادی ی

                 قلب خودتان

                        فرو در خواهد نشست .

"ممنون از  امیر بابک یحیی پورعزیز برای این شعر"