یک بغل سرنوشت همراهت شده

و زبان کفه های سنگین شده حکایت طلسم های غریبانه ای است

که گریبانگیر می شوند بی کلامی را.

جستجو زحمت بیهوده می برد و گذشته

آینده نمای بیچاره ای است

که ترس را انعکاس می دهد.

نه در قصه های مادر بزرگ دیدم

و
نه در خواب

که روزی ساده می‌کارم
بالهای پروازم را
پشـت پرچینِ کوتاهِ نگاهِ کبوتری
بیگانه با خواب ها وُ بازی ها.

به کجا می برندمان

این ریل های عجول

نه چمدانی در دست

و نه به بدرقه مان

آبی و آیینه ای

من به بعد از پیچ کوچه می اندیشم

از پشت این پنجره باز

از پشت این پنجره تار

و گوش می سپارم به اوازی

که هر قطره باران در آن سهمی ست

و چشم می دوزم به بادی

که یکریزی آواز پر از راز باران را

می گیرد از من

                 *    *     *

من به بعد از پیچ کوچه می اندیشم

پشت میله های سینه ام بی قراری ست

و من بی تاب

من به بعد از کوچه می اندیشم

و به جشنی که گنجشککان

بعد از باران

لای برگ های خیس کاج همسایه

خواهند داشت